Vaders in de collegebanken

Regelmatig droom ik dat ik weer op de middelbare school zit. Hoewel ik inmiddels volwassen ben en zelfs al kinderen heb, moet ik toch opnieuw alle lessen volgen en ook eindexamen doen. Het lukt mij maar niet om de docenten ervan te overtuigen dat ik dit al een keer heb gedaan en zelfs al mijn diploma heb behaald. Ze blijven onverbiddelijk. Ik moet het echt nog een keer doen. Telkens schrik ik gefrustreerd wakker.

CollegezaalSoms moet ik aan deze droom denken als ik weer naar de Hogeschool van Amsterdam vertrek voor mijn wekelijkse collegedag. Ik verlaat de school waar ik inmiddels elf jaar lesgeef en rijd langs de verschillende scholen waarop mijn vijf kinderen zitten. Ondertussen kijk ik om mij heen of ik mijn vrouw nog ergens zie fietsen. Het blijft toch een beetje onwerkelijk dat ik weer terugga naar de plek waar ik zestien jaar geleden in de collegebanken zat om mijn bevoegdheid voor docent geschiedenis te halen. Ik ga niet terug voor een korte bijscholingscursus maar voor een gelijkwaardige opleiding van enkele jaren om bevoegd te worden voor docent Nederlands. Het is alsof ik achteruit loop om een aanloop te nemen voor hopelijk een verre sprong vooruit.

Als ik drie jaar had gewacht, had ik samen met mijn oudste dochter aan deze opleiding kunnen beginnen. Zo wordt een leven lang leren opeens een gek idee. Het zet mij stil bij de vraag of ik in deze fase van mijn leven niet zou moeten investeren in mijn kinderen in plaats van in een nieuwe opleiding voor mijzelf. Hoort de vader van een jong gezin wel in de collegebanken te zitten? Ik besloot eens te vragen naar de ervaringen van twee andere, jonge vaders onder mijn medestudenten. Toeval of niet, de eerste vader die ik ernaar vroeg, had zijn studie voor een week opgeschort. Hij was op die dag vader geworden van een zoon. Het is zijn tweede kind. Ik heb hem alle geluk gewenst en hem verder met rust gelaten. Hij nam immers maar één week studieverlof voor zijn pasgeboren kind.

De andere vader, die vier maanden geleden zijn derde kind kreeg, vertelde dat hij volgend jaar ouderschapsverlof inzet om alle ballen – school, gezin, studie, sport – in de lucht te houden. Het is een constructie die ik in het verleden ook heb gebruikt. Het trof mij dat hij geen concessies doet als het gaat om de inzetbaarheid voor zijn gezin. Als hij daardoor weleens wat vergeet voor zijn werk of niet genoeg ruimte heeft voor zijn studie, dan zij dat maar zo. Zo hoort een vader te denken. Jonge vaders zijn de onopgemerkte helden in de collegebanken.

De afgelopen week slenterde ik tussen de colleges langs de Amstel. Ik kwam langs de grillroom waar je zestien jaar geleden al een prima pizza kon halen. De tent zit er nog steeds en ik liep hier opnieuw. Het gaf mij een merkwaardig gevoel van weemoed. In die tijd werden onze eerste drie kinderen geboren. Welke gedachten had ik toen over nu? Ik kon het me niet meer herinneren. Ik vervolgde mijn wandeling en passeerde jonge studenten die wijn dronken op het terras, een deftige meneer die vanuit een herenpand de straat op stapte en enkele sjacheraars bij het grof vuil. Een paar keer kwam ik dezelfde zwerver tegen die kriskras over de kades van de grachten struinde. De wereld draait voortdurend rond en ik ook. De ingeving deed mij ontwaken uit mijn gepeins. Ik loop helemaal niet achteruit voor een lange aanloop, bedacht ik. Ik maak vanuit hetzelfde startpunt een omtrekkende beweging en vergroot zo mijn levenscirkel. Die ervaring ga ik delen met mijn kinderen.

Dit artikel is geschreven als opdracht voor het studieonderdeel Schrijven van de opleiding tot docent Nederlands.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s