Gisteravond bezocht ik samen met mijn twee dochters de voorstelling Grijs van cabaretier en liedjesschrijver Timzingt (Tim van Wijngaarden). Ik volg Tim al sinds de tijd dat hij onderdeel uitmaakte van het trio Voorwaar, dat vooral de christelijke wereld op de hak nam. Het verschil tussen een organist en een terrorist is nog steeds een van de beste grappen die ik ken. In zijn solovoorstellingen is Tim uitgegroeid tot een cabaretier die terecht en met gemak grote theaterzalen vult. Hij is geestig, maatschappelijke geëngageerd – luister Armoede is irritant eens – en een begenadigd taalkunstenaar. Laatst heb ik zijn liedje Herfst nog gebruikt in een les Nederlands, waarbij ik moeiteloos tien vragen rond zijn taalspel kon bedenken.

Makkelijke meningen bestaan niet. Dat bleek vandaag maar weer toen Nur, een Syrische leerlinge, hartgrondig begon te huilen in mijn les. Enkele weken geleden had Nur al laten vallen dat iedereen Israël haat. Ik had haar opmerking voorlopig gelaten voor wat die was. Toen ik vandaag de situatie in Israël besprak, hield Nur zich echter afzijdig. Ik hoorde haar wel binnensmonds verwensingen uiten aan het adres van Netanyahu en Israël, maar daar bleef het bij. Totdat ik de gegijzelde Israëli’s noemde. ‘Dat zijn slechte mensen,’ riep Nur. De klas reageerde verontwaardigd. Toen ik Nur bevroeg over haar opmerking, bond zij in maar zij begon ook te vertellen over haar woonplaats in Golan, dat altijd aan haar volk had toebehoord maar nu gebied van Israël is, en over de wereldwijde haat tegen Arabieren sinds 9/11.